مهریه در اقتصاد تورمی امروز جامۀ ما، ماهیتی دوگانه پیدا کرده است؛ برای زنی که از بازار کار محروم است یا پس از طلاق تکیهگاه اقتصادی اندکی دارد سپر است و برای مردی که درآمدش با قیمت سکه همخوانی ندارد، سلاحی برای گروکشی اقتصادی. چگونه میتوانیم نهاد اسلامی مهریه را در شرایط جدید، به ابزاری برای عدالت خانوادگی بدل کنیم، نه ابزار بقا یا انتقام؟
نیکی به والدین واجب است؛ اما آیا احترام به آنان یعنی سپردن فرمان زندگی، حتی انتخابهای شخصی؟
گاهی در شبکههای اجتماعی، تبلیغ دین از دعوت صادقانه به نمایش فریبندۀ معنویت و خودنمایی بدل میشود. مرز بین ترویج ایمان و ریای دیجیتال کجاست؟ و چرا نباید محبوبیت رسانهای یک بلاگر مذهبی معادل اعتبار دینی یا مقبولیت نزد خدا گرفته شود؟
امید یعنی واقعیتهای سخت رو انکار نکنیم، اما اجازه هم ندیم ترس، تمام زندگیمون رو در اختیار بگیره. گاهی امید از یک تصمیم درست، یک قدم کوچک و حتی همراهی با آدمهای اطرافمون شروع میشه.
وقتی هیچ تضمینی برای بهبود سریع نداریم، چطور امیدوار بمانیم، بدون اینکه خودمان را فریب بدهیم؟
پیامک قسط رسیده؛ دوستتان هم برای پخت غذای نذری کمک میخواهد. در حساب، فقط بهاندازۀ یکی از این دو پول دارید. با خودتان میگویید: اول درِ خانۀ اهلبیت خرج کنم، شاید گره بدهی هم باز شود. نیت، صمیمانه است؛ اما آیا میشود پولی را که باید امروز به طلبکار برسد، خرج کار خیر کرد و بازپرداخت را به امید گشایش عقب انداخت؟
موج فزاینده حیواندوستی در شهرهای ایران، پرسشی جدی پیش روی ما گذاشته است: مرز «احسان به حیوان» و «رعایت حق انسان» کجاست؟ آیا نیت خیر میتواند نادیده گرفتن حقوق عمومی را توجیه کند؟
این مقاله درباره محکومیت توهین به مقدسات نیست، بلکه آن را پیشفرض میگیرد. موضوع این نوشتار موضوع مهمترین است؛ نحوه مواجهه تربیتی خانواده با کودک و نوجوانی که چنین محتوایی را دیده، چطور باید باشد؟
هجوم هیجانی به بازار طلا در ۱۳ صفر، نمونهای بارز از پیروزی خرافههای مجازی بر عقلانیت اقتصادی است. وقتی خرافه لباس تبلیغ میپوشد، سیزدهم صفر از یک روز معمولی به فرصتی طلایی برای فروشندگان و دام روانی برای خریداران تبدیل میشود.


